WK-column: Deze is voor ons

(Deze column verscheen voor het eerst in De Morgen van 6 juli 2018.)

 

Ze klonken verschrikkelijk, Roberto Martinez’ eerste woorden over de iets té gelukkige wederopstanding tegen Japan. ‘No negatives today.’ Na deze zoveelste onderschatting van de tegenstander en het weglachen van het eigen tactische falen zijn de uitvluchten op: de voetbalbond moét verantwoordelijkheid opnemen voor de weigering, tien jaar lang, om dit team de omkadering te geven die het nodig had en verdiende.

En toch gaat deze frustratie hand in hand met een ander gevoel: het is onmogelijk om niét van deze groep spelers te houden. Van de schoonheid waarmee zij naar voren stormen wanneer alles klikt. Van hun verbetenheid, die werd gevoed door elke eerdere ontgoocheling en die precies tot dit moment, tot de wedstrijd van vandaag heeft geleid.

De laatste akte van de film over deze Rode Duivels begint nu. Het beleid heeft hen obstakels opgeworpen, maar het hart heeft deze spelers hier gebracht, voor hun laatste keer samen. Laat sceptici profvoetballers maar verslijten voor verwende kinderen die enkel spelen voor de eigen portefeuille: wij weten dat het de liefde voor hun omgeving is die deze jongens verder heeft geduwd dan ze met geld alleen ooit zouden zijn gekomen. Deze wedstrijd is voor de moeder van Lukaku, die zoveel voor haar kinderen heeft gegeven dat haar oudste zoon de wetten van tijd en ruimte zou breken om haar terug te betalen in trots. Deze is voor de vader van Chadli, die werd verscheurd door de keuze van zijn zoon voor België boven Marokko, en nooit heeft kunnen zien dat die keuze de juiste was. Deze is voor elk kind in Brussel dat zijn schoenen kapotschopt op beton, maar weet dat Kompany hem dat heeft voorgedaan.

Deze is voor ons. Voor mij, het jongetje dat 24 jaar geleden mocht opblijven op vakantie om te kijken hoe Romario en Bebeto Italië versloegen met strafschoppen. Daar is het ontzag gegroeid: ieder van ons heeft als kind wel naar een versie van Brazilië opgekeken, de snelheid en elegantie bewonderd van de helden in het gele shirt, hun moeiteloze passes en dribbels, spelers die zich als zonnebloemen buigen naar het licht. Daar werd het besef geboren: een team dat Brazilië naar huis kan spelen, heeft iets onwerkelijks gepresteerd.

De laatste akte van deze film begint vanavond. Het hele land houdt zijn adem in – moeder Lukaku, wij, elke jongere versie van onszelf. Laat gebeuren wat moet, zolang het gebeurt met het hart. Deze is voor ons.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s