Saoedi-Arabië U-16

In juni 1989 vond in Schotland het Wereldkampioenschap voor min-zestienjarigen plaats. Het werd het eerste grote toernooi voor onder andere Luís Figo en Roberto Carlos, maar toch is het niet dat waardoor we ons dit WK het meest zullen herinneren. Opmerkelijker was dat het gastland de finale na strafschoppen verloor van Saoedi-Arabië. Nóg opmerkelijker is deze ploegfoto van de tieners die Saoedi-Arabië afvaardigde:
saudi arabia u16

Advertenties

Kingsley

Ik heb een favoriet t-shirt, ooit gekocht in een Londens museum. Het is een t-shirt met een ontwerp van David Shrigley, de Schotse kunstenaar die heel rommelige en minimalistische tekeningetjes maakt waar ik enorm van hou, omdat veel van wat hij doet mij onrechtstreeks inspireert. Zo zorgde een tekening met een grapje over Letrasetletters ervoor dat ik mijzelf een pak van die dingen aanschafte en daar vervolgens een half jaar lang mee heb zitten te klooien.

Toen ik het t-shirt terugzag tijdens de eerste dagen van dit  EK, schoot ik spontaan in de lach, omdat ik moest denken aan de mascotte die David Shrigley vorig jaar ontwierp voor  zijn club  Partick Thistle F.C. – een opdracht die zowat het allerhoogste moet zijn dat je als kunstenaar kan bereiken.

Partick Thistle F.C. is een kleine club uit Glasgow, die in haar 140-jarige bestaan voortdurend in de schaduw heeft gestaan van het veel grotere Celtic en Rangers. Het team en de supporters hebben hun rol van eeuwige underdog met trots, frustratie  en zelfspot omarmd en Shrigley heeft deze mentaliteit perfect weten te vatten in zijn ontwerp. Kingsley, zoals de mascotte werd gedoopt, is geen vrolijke marmot, geen knuffelbeer, geen ongepast indianenkoppel. Kingsley is wél helemaal David Shrigley, en werd na enige aarzeling met diepe genegenheid omarmd door de andere fans. Er zijn weinig dingen die mij in één seconde zo verschrikkelijk vrolijk kunnen maken als het beeld van die kwade, slecht getekende zon aan de zijlijn van het veld.

kingsleydraw

‘Hazard eraf!’

Aanvoerder van het verkeerde land

(Dit artikel verscheen voor het eerst in Hard Gras, juni 2016, als voorbeschouwing op het Europees Kampioenschap.)

 

Persoonlijke anekdote nummer één: het is de zomer van 2012, en ik ben in Londen met mijn toenmalige vriendin. We zitten in de laatste dagen van onze relatie, maar we zijn met vakantie, dus daarvan merken we nog niet zoveel. Op zoek naar een plek om te eten, stappen we na veel te lang dolen een Italiaans restaurantje binnen aan de rand van de wijk Soho. De zaak ziet er wel oké uit en na een hele dag rondlopen is ‘wel oké’ al meer dan goed genoeg. Het eten is eenvoudig, maar smaakt, en wordt ons geserveerd door een iets te joviale ober — vooraan in de dertig, sneakers, een verzorgd baardje. In zijn handen houdt hij een overmaatse pepermolen vast, waarmee hij de gerechten bijkruidt tot we stop zeggen. Hij maakt er een punt van om aan elke tafel een praatje te slaan met de toeristen en hun te vragen waar zij vandaan komen. België dus.

‘What? Belgium? Thank you! Thank you for Eden Hazard!’

Lees verder ‘Hazard eraf!’

Cristiano juicht

Het blijft een zeer ongemakkelijk gevoel om een volwassen man élke goal te zien vieren alsof het het verlossende doelpunt is in de laatste minuut van een Champions League-finale.

We schrijven minuut veertig in de vriendschappelijke interland van vanavond, en Portugal speelt België al de hele helft lang met gemak weg. Dan gebeurt het onvermijdelijke: een harde voorzet van de linkerkant, Cristiano Ronaldo kopt binnen. Een pak méér uitzinnig dan nodig loopt de wereldster naar de cornervlag voor zijn trademark vreugdesprong. Seconden later pas komen ook zijn ploeggenoten naar hem toesjokt. Gelukkig maar, want Ronaldo is nog lang niet uitgevierd: euforisch trekt hij twee van de andere Portugezen naar zich toe voor een innige omhelzing. Van de lichaamstaal van beide mannen valt alleen maar af te lezen: ‘rustig, makker, zó hevig hoeft nu ook weer niet.’

Lees verder Cristiano juicht